خوش آمدید

جستجو

تبلیغات





آداب عاشقی

    یکی سرش را می‌تراشد و ... شرم دارم بگویم، آن دیگری آنچنان لباسی می‌پوشد که پنداری مانکن است و آن یکی دیگر همراه با جماعتی در آیین سوگواری آنقدر افراط می‌کند و بالا و پایین می‌پرد که گویی... نقل ما و اینگونه آدم‌ها، نقل پشت بام است که یکی از آن ور پشت بام می‌افتد دیگری از طرف دیگر آن پرت می‌شود پایین.

    هر کاری رسم و رسومی دارد و آیین و آدابی که باید آموخت، به ما از همان کودکی‌مان آموختند، آموختند که محرم، حرمت دارد، کرامت دارد، عزیزش باید بداریم و نه در محرم که در همه حال حسین(ع) را الگو بدانیم برای خودمان.

     رسم عاشقی را هم یادمان دادند و هم خودمان یاد گرفتیم در این راه. رسم این عاشقی را به رسم معشوق کشی تبدیل‌اش نکردیم. کوشیدیم هنگامی که نام حسین(ع) به گوش‌مان می‌خورد، غم وجودمان را بگیرد. چرا عده‌ای اینگونه شدند؟ چرا برخی دنیای عشق و محبتی که به اهل بیت(ع) صاف و ساده بود، با این شیشه خرده‌ها مخلوطش کردند؟ نگویید که هر کسی به شیوه خودش عزاداری می‌کند و عاشق می‌شود حسین(ع) را، ابوالفضل را، امیرمؤمنان علی(ع) و همه «آل‌الله» را. در قاموس عشق و عاشقی نمی‌گنجد این توجیه! آی! آن‌هایی که آنگونه خود را بزک می‌کنید! برای عشق زمینی خود آن گونه کن، ببین چگونه تو را می‌راند از خودش، نمی‌پذیرد. به آن ذره نوری از عشق به حسین(ع) در دلت رجوع کن، آنگاه همه آن کارها را کنار می‌گذاری و با دل صاف به سراغش می‌آیی.

     حسین(ع) که عشق آسمانی است؟ که اگر حسین و عشق آسمانی او نبود، مانند آن عشق زمینی همه ما را ترد می‌کرد، می‌راند خودش. نمی‌راند؟ حسین(ع) به همان کورسوی نوری از قلب ما می‌نگرد، مابقی که سیاهی است، کنار می‌گذارد. می‌بیند، اما به روی خودش نمی‌آورد. باور کنیم و بپذیریم فرموده حضرت امام(ره) را که؛ «همین محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه‌داشته است.»

    خرابش نکنیم با کارهایمان، خودمان منحرف می‌شویم، دیگران می‌پندارند تشیع علوی است که اشکال دارد. تحریف و انحراف را پاک کنیم از وجودمان؛ نه برای عاشورا، نه برای کربلا، که «کل یوم عاشورا، کل ارض کربلا»، برای خودمان، به خاطر خودمان که پیروانش هستیم خطری است جدی. شیعه مولای متقیان، هم او که در محراب عشق به معشوقش رسید را چه به آن کارهای ناپسند و دشمن پسند؟! همان اندک برخی آدم‌ها می‌شوند ملعبه و دستاویزی برای آنهایی که در خیمه یزیدیان قرار گرفته‌اند تا آن رفتارهای ناهنجار را بر سر اسلام و تشیع چماق کنند. راه و روش حسین(ع) این نیست به «والله».

     حسین(ع) تشنه آب فرات نبود، حسین(ع) لبیک گو می‌خواست، او تشنه لبیک بود. عیاری که حسین(ع) برای یارانش می‌خواهد، عیاری ناب است، بدون آلودگی، خالص، آنچنان که از دور هم داد بزند، آن یار، عاشق ناب حسین(ع) است.

     حسین(ع) با عاشورا و کربلایی که آفرید، دریایی است عظیم، اقیانوسی است عمیق و کهکشانی لایتناهی، بگذاریم تا کویر دلمان را سیراب کند آن عشق ناب محمدی(ص)، غفلت است و نادانی محض اگر درکش نکنیم. ای آنهایی که چنان می‌کنید، خوشتان بیاید یا نیاید، باید به خودتان بیایید و به خودمان بیاییم و رسم آسمانی عشق ورزیدن و عشق بازی معرفت را به «آل الله» بیاموزیم و بیاموزید، آنگاه دست‌گیرمان می‌شوند آن ستارگان درخشان آسمان عشق و راه‌گشاتر از همیشه، در به دری‌هایمان را پایان می‌بخشند.

    وگرنه، گریبان همه ما در آخرت گیر است، مگر آن که شفاعتمان کنند. اگر ما برای حسین(ع) گریه می‌کنیم، او هم برای حال ما می‌گرید. چه می‌شود ما را که حرمت حریم عزای حسینی را نگه نمی‌داریم؟ عزای ابا‌عبدالله، کارناوال نیست ایها الناس! کاروان سوگواری «ابرمردی» است از تبار علی(ع). حسین(ع) امید اهل عالم است. درد امام حسین(ع) را نشناخته‌ایم، اما او دلسوز است، دلواپس است و دلگیر. همیشه خواهد بود،تا ابد، تا آن هنگام که فرزندش بیاید. آن رعنا قامت،‌آن تک سوار سرنوشت. آن یگانه عالم هستی. آن جان جانان بیاید. آیا آن زمان به فرزند حسین(ع) لبیک خواهیم گفت؟ یا... حسین(ع) لبیک می‌خواهد،‌نه فقط برای جانفشانی، که جان ما قابل نور مشعشع او را ندارد. می‌دانید درد او در زمانه ما چیست؟ درد بی دردی ما است. درد عشق، درد معرفت، درد نماز، درد انسانیت و آدمیت.

    بیایید و بیاییم به خودش نذر کنیم، از همین محرم و عاشورا، درد بی دردی را با درد حسین(ع) معاوضه کنیم. معامله خوبی است. درد شیرینی است. عذاب ندارد. نذر عشقش کنیم. نذری می‌دهیم؟! به نیازمندش بدهیم. به اهلش برسد، به آن برسد که گرسنه مانده است در شب عاشورای حسینی. حسین(ع) دلش می‌گیرد شیعه او در محرمش گرسنه بماند! آی آن‌هایی که نذری‌های گوارا می‌دهید، حواستان به شیعیان حسین(ع) هم باشد.

    یک دانه برنج از آن نذر شما برای ما که دستمان به دهانمان می‌رسد تبرکاً بس است، آنها را دریابید. آنهایی که حتی رویشان هم نمی‌شود در صف نذری بایستند. آنها را بی‌صف راه بیندازید. هم حسین(ع) خوشش خواهد آمد و هم خدای حسین(ع). نذر همه تان قبول.


    این مطلب تا کنون 11 بار بازدید شده است.
    منبع
    برچسب ها : حسین ,خودمان ,است، ,خودش ,لبیک ,کنیم ,
    آداب عاشقی

تبلیغات


    محل نمایش تبلیغات شما

پربازدیدترین مطالب

آمار

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

آخرین کلمات جستجو شده